ما و نوستالژی های آقای شوالیه

متن موسیقی:

– همشهری جوان: اگر قرار باشد درباره موسیقی ملی و اصیلمان حرف بزنیم و بحث هایی از قبیل «قدرت صدا» و «اعتبار جهانی» مطرح باشد، بدونشک «شوالیه» جزو معدود چهره هایی است که می شود با افتخار درموردش حرف زد و کلی هم با آثار و نوستالژی هایی که برای چند نسل خلق کرده، خاطره بازی کرد. «شهرام ناظری» از همان سال هایی که «اندک اندک» از تلویزیون پخش می شدو بزرگترهای ما با آن سری تکان می دادند، محبوب بود … بهانه این یادداشت آنقدر عزیز است که هر کسی هم جز من بود، نوشتنش را با سر قبول می کرد؛ نوستالژی های ما و قطعات استاد شهرام ناظری. آنقدر این نوستالژی ها عمیق اند که هیچ نیازی به کندوکاو نیست. لحظه ای به خاطرات دور و نزدیک سفر کردن، پیوندت می دهد با تصانیفی که هر کدام در گوشه ای از زندگی ما ایرانی ها جا خوش کرده اند. فقط ای کاش می شد به ابتدای این نوشتار یک دستگاه سی دی پلیر نصب می شد تا به جای آنکه مجبور شوید با کلمات خاطرات زیادی را که صدای استاد ناظری برایمان رقم زده است زنده کنید، خاطراتتان با شنیدن آنها تازه می شد. بزرگ شده بودیم و کتاب های روشنفکری می خواندیم و بازار کنسرت هم حسابی داغ بود. معدن این بازار داغ هم سالن میلاد نمایشگاه بود که تازه افتتاح شده بود و البته زمین تنیس باشگاه انقلاب که پذیرای کنسرت های بزرگتر می شد. اولین باری که«» را شنیدم، در همان کنسرت سال ۷۶ به همراه کامکارها بود. قطعه ای شاد به معنای «عروس» که شاخصه اش همان به قول معروف «کِل»هایی بود که ناظری می کشید و شور و حال کردی این تصنیف شاد فولکلور. حالا به همه اینها روحیه کردی و حرکات دست شهرام ناظری را اضافه کنید به همراه گروه کامکارها که شور و شوقشان شهره خاص و عام است و به گردش موسیقی ایران حق بزرگی دارند. فقط یک نمونه اش همین است.